در تعریف فضیلت چنین گفته اند که عطیه ای است از سوی خداوند بربندگان،که نه از روی حق بنده بر خدا، بلکه از باب لطف و کرم الهی به بنده اعطا شده است.در حقیقت فضل الهی بر بنده،از روی احسان و رحمت الهی بوده و خدای خالق و قادر،برخی از بندگان را بر برخی دیگر صاحب فضلیت نموده است.این تفاوت در اعطا،حتی در بین بندگان خاص الهی یعنی انبیاء و رسولان نیز نمود داشته و به فرموده قرآن"تلک الرسل فضلنا بعضهم علی بعض". این شرافت و برتری در آیات، گاهی با اعطای کتاب بیان شده و گاهی به تفاوت در معجزات تبلور یافته که تفضلی و اعطایی، الله تبارک و تعالی بوده و منتخبین الهی در کسب آن نقشی نداشته اند.در کنار این نوع فضیلت اعطایی، فضایل اکتسابی هستند که در اثر تلاش بنده در راه خدا و مجاهده در سبیل الله،از طرف خدای بی همتا به عنوان مدالی مایه افتخار بر سینه منتخبین و منتجبین الهی می درخشد.در این نوع کسب فضیلت نخستین گام حفظ خویش در قالب بندگی و عبد بودن برای خداست و دومین گام، اطاعت محض از دستورات و فرامین الهی، بدون در نظر گرفتن علقه های دنیوی اعم از زن و فرزند و مال و مقام و جان می باشد.در حقیقت این مدال افتخار آنگاه نصیب بنده عبد الهی خواهد شد که در میدان امتحانات الهی، با حواسی جمع و توانی کامل،وارد میدان آزمایش شده، با صبر و استعانت از الله تبارک و تعالی سربلند در تبعیت الهی از میدان گام بیرون نهد.
در مفاخره و مفاضله بین بندگان الهی،درست است که فضیلت های اعطایی مهم و غیرقابل چشم پوشی است،اما فضایل اکتسابی به دلیل آنکه در میدانی با توانایی و شیوه آزمایش مساوی مورد ارزیابی قرار می گیرند ،همیشه برگ برنده بوده و افضلیت را بیشتر به نمایش می گذراند.
انسان به صراحت آیه70سوره اسراء،بر کثیری از مخلوقات الهی دارای افضلیت اعطایی از طرف خدای بی همتاست.در بین خود انسان ها نیز، برخی بر برخی دیگر و بعضی بر بعضی دیگر ،افضلیت دارند که اعطایی الهی است و غیر قابل مقایسه.اما آنگاه که انسان ها بدون در نظر گرفتن فضایل اعطایی،از دیدگاه فضایل اکتسابی مورد مقایسه قرار می گیرند، عیارها بیشتر نمایان شده و ادعاها رنگ می بازند.چون و چرا ها از بین رفته و شماتت ها و اعتقاد به تبعیض و تفاوت،از بین می رود.میدان مسابقه در شرایط یکسان برای افراد مختلف فراهم می شود و امتحان الهی برای بندگان آغاز می شود و بی شک برای فرد موفق در امتحان الهی،بایستی مدال افتخاری از سوی خدای بی همتا اعطا گردد،تا فضیلتش بر سایرین نمود یابد.اینجا هم معطی خداست،اما تلاش بنده عامل اعطا می باشد و فضیلت ثابت شده برای بنده،نشانی از شرافت و برتری او نسبت به دیگران است.
این فضیلت ها گاهی به شکلی می باشند که نه برای یک فرد،بلکه به صورت قانون و فرمولی است که در صورت رخداد آن،می توان برای بسیاری از افراد آن را شامل دانست.فضایل اخلاقی از جمله این موارد است که انسان با تبعیت کامل از دستورات شرع به کمالی در رفتار و کردار می رسد که شرافت و برتری اخلاقیش در بین سایرین نمود یافته و فضیلت برایش به حساب می آید.یا فضیلت های مادی که با در پیش گرفتن تقوای اقتصادی و سیر مسیر حلال طلبی در رزق و روزی،نعمت های الهی بر بندگان جاری شده و فضیلت اجتماعی برای بندگان الهی شکل می گیرد.مثال دیگر مجاهده در راه الهی است که گاهی مجاهده علمی است و فضیلت در مقام علمی رخ می نماید و گاهی مجاهده با معامله ای به بهای جان است،که به نعمت عظمای شهادت ختم شده و برتری و شرافتی والا را برای بندگان مخلص الهی به بار می آورد.
گاهی نیز این فضیلت ها به صورت منفرد و بی مانند در عالم خلقت مطرح شده و غیر قابل تکرار است. بی شک زمان قابل بازگشت نیست و امتحانات سخت الهی درزمان هایی خاص،چنان انسان ها را به بوته آزمایش کشیده که تنها انسان هایی آماده و عابدانی مطیع توانسته اند در آن سربلند از ابتلای الهی بیرون آمده و مدال افتخار آن آزمون،فقط و فقط به ایشان اعطا شده است.فضیلت هایی تکرار نشدنی که نشان از بی نظیر بودن آن شخص در طول تاریخ بوده و تکرار آن فضیلت غیرممکن است.همین بی مانند بودن برخی فضیلت هاست که برخی نام ها را در طول تاریخ به صفت همان فضیلت،همیشه برتری داده و به عنوان اسوه مطرح نموده است.هنوز هم وقتی از استمرار در راه حق و خسته نشدن از تبلیغ صحبت می شود،نام نوح نبی بر زبان ها جاری می شود که سالهای طولانی در عرصه تبلیغ دین الهی تلاش نموده است.هنوز هم وقتی از ترک علایق دنیوی صحبت می شود،نام ابراهیم خلیل می درخشد که چگونه مطیع محض فرمان الهی در باب قربانی کردن فرزند خود بود.هنوز هم صبر ایوب زبانزد است و انتظار یعقوب ،ترک گناه یوسف و ملک داری سلیمان ضرب المثل و رحمت و رافت نبی خاتم(ص) الگو.چنین فضایلی نشان از موفقیت بندگان الهی در آزمون های دشواری دارد که تکرارش ناممکن،ولی استفاده از آنها به عنوان اسوه میسر بوده است.اینکه چیزی قابل تکرار نباشد نه به این معنی است که دیگر آزمونی از سوی خدای بی همتا،در باب موارد مذکور از بندگان اخذ نشده است،بلکه سخن در این است موفقیت درهمتا و مثل چنین آزمایش هایی،حتی در اذهان بندگان الهی سخت است و هیچ کسی آرزوی قرارگرفتن در چنان سختی ها و بلاهایی را در ذهن نداشته و خود را موفق در اینچنین آزمون هایی نیز برنمی شمارد.
از دیدگاهی دیگر این برتری و شرافت در زمان رخدادش نیز غیر قابل دسترس برای دیگران بوده است و فضیلت اختصاصی اکتسابی در حالی بدست آمده،که همگان در مقابل این امتحان قرار گرفته و فقط و فقط نخبه ای از بندگان،که مطیع محض خدای باری تعالی بوده،توانایی موفقیت را داشته است و همین امر عامل برتری و شرافت این بنده الهی بر تمامی معاصران خود شده است و چگونه عقل غیر محجوب،تفضیل فاضل بر مفضول را می تواند کناری نهاده و مفضول را بر فاضل مقدم شمارد! چگونه می توان افضل را دید و فاضل را برگزید و چگونه می توان فاضلی در جمع داشت و مفضول را بر او مقدم دانست؟!
یکی از رسوم پسندیده مورخان و محدثان،ثبت فضایل بزرگان طول تاریخ بوده است تا این فضایل ثبت و ضبط شود.این مکتوب سازی مناقب و محاسن و فضایل چندین فایده دارد که از جمله آنها آشنایی اعصار با بزرگان تاریخ و بهره گیری از این فضایل برای اسوه سازی است و همچنین اقرار و اعتراف اعصار به این فضایل با ذکر و تکرار آن،جایگاه افراد را در طول تاریخ،بیشتر و بهتر نمایان ساخته و نوع نگاه به چنین افرادی را بر پایه مستندات تاریخی استوار می سازد.قضاوت ها را آسانتر و به حق نزدیکتر ساخته و شماتت های ناحق را رسوا می سازد. فایده دیگر این مکتوبات نیز جلوگیری از فضیلت تراشی برای برخی و اسطوره سازی های خیالی،جهت انحراف اذهان است.بی شک آنگاه که فضایل و محاسن از زبان دوستان مطرح می شود،جای نگریستن به دیده تردید و شک دور ممکن است،اما وقتی این مناقب و فضایل برزبان غیر دوستان جاری می شود،دیگر جای هیچ تردیدی در دفاع از این شرافت ها باقی نمی ماندکه به قول شاعر: خوشتر آن باشد که سر دلبران-گفته آید در حدیث دیگران .
نبی خاتم(ص)در روایاتی که کتب معتبر اهل سنت نیز آن را نقل کرده اند، فضائل امیرالمومنین علی(ع) را غیر قابل احصاء دانسته و از جهت کثرت،آن فضایل را غیر قابل شمارش دانسته اند.ایشان فرموده اند: ((اگر کسی از روی اعتقاد یکی از آن فضایل را بیان نماید،خداوند گناهانش را مورد مغفرت قرار داده و اگر کسی یکی از آن ها را بنویسد،تا نوشته باقی است،استغفار ملائکه برایش جاری است و اگر کسی یکی از آنها را استماع یا رویت نماید،خدا بر گناهانی که راهشان از گوش و چشم بوده او را مورد مغفرت قرار می دهد.)) روایت نبوی آنقدر ترغیبی و تشویقی است که بی شک هر انسانی برای حضور در جمع این مغفورین اشتیاق داشته و سعی بر آن دارد که با ذکر فضایل علی ابن ابیطالب(ع) به هر صورت که ممکن باشد،خود را نشاندار برای غفران الهی نماید.فضایلی که آنقدر بسیار بوده است که قابل احصاء نبوده و بخششی که برای خدای بی نیاز و رحیم، به بهانه ی مذکور بسیار سهل است. شاید همین روایت عاملی بوده است مهم در نوشتن کتب حدیثی مفصل از سوی بزرگان اهل سنت که با اینکه به ولایت و امامت امیرالمومنین علی(ع) معتقد نبوده و ماموم آن امام المتقین نبوده اند،اما نسبت به ثبت و ضبط فضایل وصی خاتم المرسلین(ص)اقدام نموده و سعی کرده اند خود را در جمع کاتبان فضایل ایشان جای دهند. یکی از این افراد ،ابوالموید موفق بن احمد بن محمد مکی خوارزمی معروف به اخطب یا خطیب خوارزمی که فضایل امیرالمومنین علی (ع) ثبت و ضبط و در مجموعه ای جمع نموده است. خداوند ایشان را مورد مغفرت و رحمت خویش قراردهد.
در بین کتب بزرگان اهل سنت برخی در بخشی از فصول خود به فضایل امام علی بن ابیطالب(ع) پرداخته و برخی نیز فقط به ذکر احادیث وروایاتی منفرد اکتفا نموده اند.یکی از این کتب کتاب صحیح مسلم می باشد. کتابی که در نزد اهل سنت علاوه از اینکه جزو کتب صحاح سته(ششگانه)می باشد،بلکه به همراه صحیح بخاری،جزو دو کتاب کاملا صحیح السند و صحیح الروایه و مورد استناد اهل سنت و جماعت به حساب می آید.مولف این کتاب جناب ابوالحسن مسلم بن حجاج قشیری نیشابوری متوفی 261 هجری قمری است که در حدود 7275 حدیث را در این کتاب ذکر نموده است.این کتاب همراه با صحیح بخاری،بعد از قرآن، صحیح ترین کتب در نزد اهل سنت است. مسلم درفصل چهل و سوم کتاب خود،عنوان کتاب الفضائل را برگزیده و در46 باب به بیان فضایل برخی از انبیای الهی و نبی خاتم(ص) می پردازد.در فصل چهل و چهارم نیز طی عنوان کتاب فضائل الصحابه طی 60باب به ذکر فضایل مذکور برای برخی از اصحاب نبی خاتم (ص)پرداخته که از آن جمله خلفای راشدین،ام المومنین خدیجه ،همسران نبی،فاطمه بنت نبی،حسنین،اهل بیت نبی و اصحاب به صورت انفرادی و یا گروهی(اصحاب بدر-اصحاب شجره-انصار و...)می باشد.
در صحیح مسلم کتاب چهل و چهارم باب چهارم،طی 9 حدیث،فضایل امیرالمومنین علی(ع) بیان شده است. وقایع حدیث منزلت(واقعه غزوه تبوک)،حدیث رایت (واقعه فتح خیبر)،حدیث مباهله(آیه مباهله)،حدیث ثقلین و حدیث اباتراب در این باب از کتاب صحیح مسلم ذکر شده و در باب 9 نیز تحت عنوان فضایل اهل بیت نبی،به واقعه حدیث کساء(آیه تطهیر) اشاره می نماید.بیان هریک از این فضایل به نوعی اقرار و اعتراف نویسنده به فضایل بی مانند امیر المومنین علی(ع) است.
که فقط او همچون هارون برای موسی،وصی بودو جانشین برای محمد(ص) و شماتت حسودان و منافقین در باب غزوه تبوک،به عنوان تنها غزوه ای که علی (ع) همراه نبی(ص) نبودند، چیزی از شرافت و برتری علی (ع) را کم نمی نمود.
و فقط او بود که پرچم در یوم الخیبر بر دست گرفته و فتح خیبر را عامل گشت درحالیکه بیمار بود و در چند روز گذشته هیچکدام از مدعیان را توان فتح حاصل نشده بود.همویی که محبوب الله و رسول الله بود.
و فقط او بود و فرزندانش که هم شان با قرآن ،جزو ثقلین شدن برای استمساک مردم و نجات و هدایتشان. همانهایی که در اهل بیت بودنشان شریکی نداشتن و در طول تاریخ هیچ شریک تراشی برایشان، مقبول نیافتاد.
و فقط او بود که به کنیه ابوترابی که نبی خاتم به اختصاص به او داده بود، مفتخر بود و شماتت اغیار و دشمنان در دل او شک و تردیدی ایجاد نمی کرد که این کنیه،در روز قیامت بسیار بر زبان شفاعت طلبان جاری خواهدگردید.
و فقط او بود که به همراه همسر و دو فرزندش مشمول آیه 33 سوره احزاب شده و اهل بیت مطهر خاتم الانبیاء(ص) لقب یافت.
بیان این فضایل در کتاب صحیح مسلم،نشان از قبول قطعی رخدادهای مذکور در نزد اهل سنت و جماعت دارد.چراکه ایشان بر این اعتقادن که تمامی روایات موجود در صحیحین(صحیح بخاری و صحیح مسلم) صحیح السند می باشند. بدین طریق می توان با استدلال به این روایات خاتم النبین(ص)،چنین بهره برد که علی ابن ابیطالب(ع) در دیدگاه اهل سنت،از اهل بیت دارای عصمت نبوی بوده که در قرآن از او به جان نبی نام برده شده و محبوب الهی و نبی الهی است.همان کسی که به لقب ابوتراب مفتخر بود و برای نجات مردم همچون قرآن،حبلی مورد استمساک مسلمین.همان کسی که نبی خاتم(ص) جانشین خویش نمود ایشان را در مدینه، تا همچون هارون باشد،که قرآن او را برادر و وصی و وزیر حضرت موسی می شناسد.حال اینکه آیا اهل سنت و جماعت معتقد به موارد مذکور هستند یا نه ؟ آیا در پوشه اعتقادی خود این احادیثی نبوی را مورد عنایت قرارداده اند یا نه؟ آیا عامل به دستور استمساک به ثقلین بوده اند یا نه؟ بحثی جداست.لیکن طبق روایت مذکور از حضرت رسول(ص)اگر اعتقاد به این فضایل در نزد هر کس باشدو از برای ترویج نقل کند یا به دیده تدبر ببیند یا به گوش جان بشنود،مورد رحمت و غفران الهی قرارگرفته و وعده عاقبتی نیکو برایش محقق خواهد شد.دقت کنیم که شرط اعتقاد در حدیث وجود دارد و عبارت "ذکر فضیله من فضائله مقرا بها" به صراحت شرط اقرار به فضائل را نمودار می سازد.اقرار به معنی ثابت کردن و اعتراف نمودن آمده است و اعتراف نشان از داشتن معرفت و آگاهی به حق است که با اقرار ،آن حق در حق دیگری به اثبات می رسد.بی شک مرحله بعد از اقرار،که همان نمودار شدن و به زبان جاری ساختن حق است،مرحله تبعیت از حق پیش می آید.و ای کاش دلها و جانهای همه مسلمانان به فضایل علی(ع) مقر می گردید،تا غفران و رحمت الهی بربندگان سرازیرشود.
فضایل مذکور در کتاب صحیح مسلم برای امیرالمومنین علی(ع)،را می توان با فضیلت های ذکر شده همین کتاب در باب سایر اصحاب نبی خاتم(ص) مقایسه نمود.این مقایسه فارغ از نظر شیعه در باب روایات مندرج در صحیح مسلم، به خوبی تفاوت بین برتری های پسرعمّ نبی، بر سایر یاران نبوی مشخص می سازد.شرافتی که به مفاخره نیازی ندارد .چراکه کیست کسی که در محبوب بودن برای خدا و رسول، جان بودن برای رسول،وصی بودن برای نبی خاتم،فاتح بودن برای لشکر اسلام،دوست دار بودن برای خدا و نبی،مورد استمساک بودن برای مسلمین، متواضع بودن در عین ثقل بودن،طاهر بودن و از اهل بیت نبی بودن،قابل مقایسه با علی بن ابیطالب(ع) بوده باشد؟!
جناب مسلم بن حجاج القشیری در کتاب خود به ذکر همین مقدار از فضایل حضرت امیرالمومنین علی(ع) کفایت نموده است.جای بسی تعجب و تاسف علمی است که ایشان به هردلیل از بیان والاترین رخداد تاریخ اسلام و حساس ترین فراز زندگی نبوی که همانا واقعه عظیم غدیر خم در 18 ذی الحجه سال دهم هجری می باشد،خودداری نموده و ذکری از این فضیلت والای امیرالمومنین(ع) به میان نیاورده است.مرحوم علامه امینی(ره)که دفاع علمی خویش از غدیر را در الغدیرش، تماما مستند به اسناد اهل سنت نموده است،آنگاه که از بزرگان راوی غدیر در قرن سوم از بین اهل سنت یاد می نماید،نود و یک نفر را برمی شمارد که در بین آنها نام امام مکتب شافعی و حنبلی و صاحب صحیح بخاری و مسند ترمذی حضور دارد،لیکن اثری از جناب مسلم بن حجاج در این لیست نیست.این نود و یک نفری که علامه امینی در الغدیر از راویان غدیر در کتب اهل سنت ذکر نموده اند،همگی از پیشوایان حدیثی اهل سنت بوده و در بین ایشان حافظان،صاحبان سنن و صاحبان مسانید بسیاری به چشم می خورند.اما غیبت صحیح مسلم در این لیست خود جای اندیشه و تفکر دارد.جایی که نام حافظ ابوعبدالله محمدبن اسماعیل بخاری متوفی 256 هجری قمری و صاحب صحیح بخاری به عنوان برترین کتاب علمی بعد از قرآن در نزد اهل سنت،به عنوان یکی از مقرین به واقعه غدیر حضور دارد اما اثری از نام مسلم بن حجاج متوفی 261هجری قمری و صاحب دومین کتاب معتبر اهل سنت نیست.
آیا مسلم از واقعه غدیر بی خبر بوده یا از بین آن همه راوی معتبر حدیث غدیر،کسی پیغام غدیر را به ایشان نرسانده است؟آیا مسلم در سفرهای خویش در خراسان،حجاز،عراق،شام و مصر نشانی از جریان18 ذی الحجه دهم هجری نیافته است؟ آیا او در نیشابور که قدمگاه یکی از اوصیاء نبی خاتم بوده است،سخنی از پیام غدیر نشنیده است؟ آیا جناب مسلم بن حجاج که بیشترین ارادت را به جناب محمدبن اسماعیل بخاری داشته و کتابش را تحت تاثیر کامل ایشان نگاشته ،و جزو برترین حفاظ تاریخ حدیثی اهل سنت است،نتوانسته حدیث غدیر را از استاد و اساتیدش حفظ و ثبت نماید؟! الله اعلم.
آنچه در تحقیق در کتاب صحیح مسلم در باب غیبت واقعه غدیر در این کتاب بسیار جالب به نظر می رسد، بیان سه حدیث در فصل پنجاه و چهارم کتاب،با عنوان کتاب التفسیر می باشد.در این سه حدیث ،نویسنده اشاره به نزول آیه سوم سوره مائده دارد. همان آیه ای که در روز غدیر خم بعد از ابلاغ ولایت امیرالمومنین توسط نبی خاتم،نازل شده و خدای تبارک و تعالی می فرماید: "الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا". در این سه حدیث که مسلم در کتاب خود نسبت به تفسیر آیه روایاتی بیان کرده است اولا به عید بودن روز نزول این آیه اشاره دارد.ثانیا به اهمیت والای این آیه اشاره دارد که فردی از قوم یهود،خلیفه مسلمین را مورد خطاب قرارداده و به مفهوم والای آیه اشاره می کند.ثالثا به نزول این آیه در سرزمین مکه و در زمان آخرین حج پیامبر نیز اشاره شده است.در هرسه حدیث جناب مسلم به روایاتی اشاره کرده است که سعی در تعیین روز عرفه به عنوان زمان نزول آیه داشته اند و این خود به نوعی تغییر در زمان نزول و منحرف سازی اذهان از نزول این آیه در 18 ذی الحجه همان سال دارد.جالب آنکه همین اقرار به یوم العرفه،بطلانی است بر روایاتی که نزول آیه را مربوط به فتح مکه می دانند،چرا که فتح مکه در ماه مبارک رمضان رخ داده نه در ذی الحجه و یوم العرفه. و همچنین اثباتی است بر اینکه این آیه در حجه الوداع نازل شده است.(برخی منابع شیعی نیز نزول این آیه را در یوم العرفه و یوم الغدیر و بعد از اعلام ولایت و جانشینی امیرالمومنین علی(ع) ذکر کرده اند). از سویی دیگر سخنی از دلیل نزول نیز نیامده تا محتوا و پیام غدیر نادیده انگاشته شود. این درحالی است که پیشوایان حدیثی اهل سنت همچون امام المفسرین محمدبن جریرطبری صاحب تفسیر و تاریخ معروف (متوفی310هجری قمری) ، مورخ معروف و نویسنده تاریخ بغداد جناب خطیب بغدادی(متوفی463) ،حاکم حسکانی نویسنده خصائص علی بن ابیطالب فی القرآن (متوفی490)،ابوالفرج معروف به ابن جوزی (متوفی592) و موفق بن احمد خوارزمی در کتاب مناقب صفحه 80 و در مقتل الحسین جلد 1 صفحه 47 و برخی دیگر از بزرگان اهل سنت،به صراحت نزول این آیه را در یوم الغدیر و مربوط به واقعه عظیم غدیر می دانند. تلاش جناب مسلم برای نقل احادیثی که عید بودن این روز را نه برای اکمال دین، بلکه از جهت جمعه و یوم العرفه بودن می دانند نیز در نوع خود جالب و نیازمند تامل است که آن یهودی عید را از برای بزرگداشت مفهوم آیه می داند و راوی حدیث از جهت روز نزول آیه!؟
غیبت بسیاری از فضایل علی (ع) در کتب اهل سنت،از جمله کتاب صحیح مسلم که تاریخ زندگی نبی خاتم(ص) را بررسی نموده و فضایل امیرالمومنین(ع) را که دوشادوش نبی در تمامی وقایع نقش اساسی داشته است،ذکر نکرده بی شک نیازمند تدبر و تامل از سوی اهل تحقیق می باشد. نمی شود از ارکان اسلام،نشانه مومن،آیه انذار،غزوه بدر،غزوه حنین،فتح مکه،غزوه احزاب،غزوه احد،فتح خیبر،عقد اخوت،حجه الوداع،هجرت نبی و آیه اکمال سخن گفت و نامی از علی (ع) و فضایل و رشادت ها و شرافت و برتریش به میان نیاورد. فاعتبروا یا اولی الابصار.
فضایل علی(ع) همگی اعطایی الله تبارک و تعالی هستن که بسیاری از آنها در میدان مسابقه ای یکسان برای همه مسلمانان و حاصل آزمایش و امتحان الهی بودند.نفر اول هر میدان مسابقه شایسته برتری برسایرین است و تاریخ برخی میادین و آزمون ها را هیچگاه توان کتمان نداشته و نخواهد داشت.
سخن را با حدیثی در کتاب الایمان صحیح مسلم باب 33 به پایان می بریم که به نقل از علی(ع) چنین می آورد که: والذی فلق الحبه و برا النسمه،انه لعهد النبی الامی(ص) الی: ان لا یحبنی الا مومن و لا یبغضنی الا منافق.



کلیه حقوق محفوظ است / 1392