وب سایت شخصی مهندس جواد عبدل زاده > نسخه قابل چاپ

بیان وجه تشابهی از مهدی موعود(عج) با انبیای الهی
یکی از وجوه زیبای اصل مهدویت تعریف شده در اسلام،شباهت آن با رخدادهای تاریخی گذشته می باشد که دو کارکردمهم دارد:نخست رفع شبهات از باب عدم امکان و عدم احتمال رخداد و دوم وجود تجربه برای چگونگی مواجه با آن.احادیث و روایات متعددی وجود دارند که از شباهت مهدی موعود(عج)،به پیامبران گذشته سخن گفته و مسلمانان را بدان توجه داده اند.از آن جمله است شباهت ولادت حضرت مهدی(عج)،به ولادت حضرت ابراهیم(ع)و حضرت موسی(ع).در سطور زیر برآنیم به این شباهت از دیدگاهی نو نگریسته و درسهای عصری برای آن برگیریم،تا انتظار با معرفت راستین حاصل و عقیده ای راسخ در منتظرین واقعی آن عزیز،محقق گردد.
* ولادت پنهانی ابراهیم خلیل الرحمن(ع):
در تاریخ چنین آمده است پادشاه جور زمان را،ستاره شناسان آگاه کرده بودند که بزودی در شهر او پسری بدنیا خواهد آمد،که مخالف آیین و روش دینداری اوست و بت های مورد پرستش او و امتش را خواهد شکست.نمرود را این خبر بسیار گران آمد.چراکه می ترسید از قدرتی که از دست رود و حکومتی که نابود گردد و می هراسید از آگاهی مردمی که سالها به جهل،بت پرستیده و اوامر حاکمان را سرنهاده بودند.چاره ی نمرود برای عدم پاگرفتن چنین مخالف قدرتمندی،دستگیری زنان آبستن و به زندان افکندن آنها و کنترل شدیدشان بود،تا هیچ نوزاد پسری زنده از بطن مادر متولد نشده و حکومت نمرودی،صدای گریه نوزاد پسری در آن سال را پذیرا نباشد.و چنین کرد و چنین شد و نوزادان پسر،همگی قربانی جاه طلبی نمرودی و خموشی امتش گردیدند.اما حکمت الهی نطفه در بطن مادر ابراهیم(ع)را،چنان پنهان ساخت که آثار حمل در او به چشم نیامده و نه ماه بعد،فرزند در غاری دور از چشم همگان،گام به عرصه حیات و جهاد دنیوی خویش نهاد.در اوصاف دوران کودکی حضرت ابراهیم(ع) نوشته اند که او هفت سال در غار زیست و آن چنان به لطف و کرم الهی نگاهبانی و نگاهداری شد که وقتی پا برعرصه اجتماع نهاد،غیورتر از سن خویش می نمود و چنین بود داستان ولادت پنهانی ابراهیم(ع) از ابصار مردم و انظار جامعه،با وجود سخت گیری های پادشاه جور به لطف و کرم و حکمت الهی.
درکتاب"کمال الدین و تمام النعمه"،شیخ صدوق به داستان ولادت پنهانی حضرت ابراهیم(ع) اشاره کرده و آن را عجیب تر از ولات حضرت صاحب الزمان(عج) نیز می داند و می نویسد:((خدای تعالی نشانه ابراهیم را از همان هنگام که در رحم مادرش بود،نهان ساخت تا آنکه خدای تعالی به قدرت کامله خود او را از رحم به پشتش درآورد سپس امر ولادتش را نهان ساخت،تا وقتی که مدت غیبت به سرآمد.))
*ولادت پنهانی موسی کلیم الله(ع):
باز در تاریخ نوشته اند و در آیات قرآنی و روایات به صراحت آمده است،در حالیکه سیاست ابتلای بنی اسرائیل به فقربرای جلوگیری از ازیاد نسل در مصر جاری بود و سعی می شد قوم یعقوب که با صد تن در مصر گام نهاده بود و اکنون جمع کثیری شده بودند،روز به روز کاسته و ضعیف تر شوند،فرعون در خوابی کاخ خویش در آتش دیده و معبرین او را از مولودی در بنی اسرائیل که سلطنت او را نابود خواهد کرد،خبردادند.چنین شد که سالها قابله ها، قاتل شده و ذبح نوزادان پسر کرده وهزاران طفل،تلف شدند تا سلطنت فرعونی را آسیبی نشاید و چه شبها که مردان به بیرون شهر رانده شدند تا احتمال انعقاد نطفه این برچیننده فراعنه،به صفر برسد،اما آنچنان شد که خدا می خواست که یوکبد و عمران،به یکدیگر متمایل شده و نطفه موسی(ع)در زمانی که خواب چشمان فرعون را ربوده و لشکریانش در جستجوی نوزاد،خواب نداشتند،منعقد گردد.موسی(ع)بدنیا آمد و هیچکس از ولادت او باخبر نشده و جستجوها برای یافتن نوزاد پسری که فرعون را دچار اضطراب کرده بود،ثمری نداد و چه عجیب داستانی دارد صندوق و صندوق ساز و نوزادی که به خاطر حفظ جانش در آن قرار گرفت و مادرش مفتخر به دریافت وحی الهی گردیده و آب،مسیر لازم و مطابق حکمت الهی را طی نمود.صندوق به جایی رسید که همه، نوزاد درونش را در خانه ها می جستند،ولیکن آسیه بنت مزاحم،همسر فرعون آن را به آغوش امن خویش پذیرا و چند روزی بعد به آغوش گرم مادرش سیراب از شیرش نمود.اما سالهای سال گذشت و ماجرای ولادت نوزادی که همگان دنبالش بودند و شب و روز،خانه به خانه در پی آن گشته بودند،پنهان مانده،موسای از آب گرفته شده،چهل سال در جوار فرعون قدکشید و این است نشانه حکمت الهی و اراده او برای حفظ برگزیده ی خویش.
شیخ صدوق در کتاب"کمال الدین و تمام النعمه"ضمن بیان داستان تولد حضرت موسی(ع)،طی روایتی از امام صادق(ع) چنین نقل می نمایدکه:((فی القائم سنه من موسی بن عمران.فقلت:و ما سنته من موسی بن عمران؟ قال: خفاء مولده و غیبته عن قومه)).و این روایت به صراحت شباهت ولادت حضرت موسی(ع)با حضرت صاحب الزمان(عج) ازجهت مخفی بودن را اعلام می دارد.
*حکمت ولادت پنهانی ابراهیم(ع)و موسی(ع)
با نگاهی عقلانی به موضوع متوجه می شویم در شرایط اختناقی شدید حاکم بر دوران ولادت این دو نبی الهی،که حاکمان جور و ظالمان زمان برای حفظ قدرت و سلطنت خود از خطر سرنگونی پیش بینی شده،دست به فجیع ترین جنایت انسانی زده و جوی خون اطفال و نوزادان ذکور را راه می انداختند،مادری مهربان و پدری دلسوز غیر از پنهان سازی تولد فرزند ذکور خویش چاره ای دیگر ندارند و هرچقدر خفقان و اضطراب ناشی از سرکشی عمال ظالم بیشتر،تلاش برای حفظ نعمت خدادادی سخت تر.ابراهیم(ع)به غاری سپرده شده و مرد بار می آید و موسی(ع)از آبی به کاخی رسیده و در گذر عمر اهل این کاخ را در آبی غرقه می سازد و این است درس تاریخ به آیندگان که اگر خدا بخواهد،هر آنچه ناممکن به نظر می رسد،عملیاتی می شود.این است درس تاریخ به آیندگان که اگرچه خیلی انسان های دون،دعوی خدایی و تسلط بر جامعه نمایند،اما به حکمت الهی با وجود عجیب ترین و دقیق ترین نظارت ها،ابراهیم ها و موسی ها در عالم خاکی قدم نهاده و عالمی را تغییر می دهند.
نکته دیگری نیز در این جریان وجود دارد و آن عنایت خاص الهی در این ولادت هاست.چه آنجایی که ابراهیم(ع) سالها به حفاظت دورادور مادر پرورش یافته و جوانی رعنا می گردد و چه آنجایی که موسی(ع) با وحی الهی به مادرش،صندوقی را قایق خویش ساخته و خویش به دامن آسیه می افکند تا بی زحمت در کاخی،قدافروزد.در تک تک این مواضع آنچه عیان است،خواست الهی و حکمت الهی به تحقق معجزه مانندی است که ثمره آن ابراهیم(ع) بت شکن و موسای(ع) منجی بنی اسرائیل خواهد بود و ثمره این ولادت های پنهانی و حفظ جان این دو گوهر،مگر چیزی غیر از نجات امت ها از زیریوغ ظلم ظالمان زمان خویش و گسترش توحید و عدل در جامعه است؟
*ولادت پنهانی حضرت صاحب الزمان(عج)
نیمه شعبان سال 255 هجری قمری،قرن ها پس از ولادت ابراهیم(ع)و موسی(ع)،ولادت پنهانی دیگری به حکمت و اراده الهی شکل گرفته و خواست الهی برای حفظ حیات منتجب و منتخب خویش،تحقق می پذیرد.مهدی(عج) از نرجس خاتونی(س) که هیچ آثار حملی در او ظاهر نبوده،به دنیا قدم گذاشته و به رسم بندگی سربه سجده می ساید و تمامی نقشه های شوم خلفای جور نقش برآب می شود.اگر ابراهیم(ع)در غار و موسی(ع)در کاخ،قد می کشند و دوران حیات سپری می کنند،مهدی(عج)در دامان ملائک و حریم امن الهی تنفس کرده و جستجو گران را به ناامیدی کامل می رساند.اما چرا ولادت حضرت مهدی(عج)بایستی پنهان بوده و او را حیاتی در غیبت نصیب باشد؟
شیخ صدوق در کتاب"کمال الدین و تمام النعمه"باب42 ،روایات مربوط به میلاد حضرت صاحب الزمان(عج)را ذکر کرده است که در این روایات به صراحت اشاره به عدم مشاهده وجود آثار حمل در نرجس خاتون(س)توسط حکیمه بنت جوادالائمه(ع)شده است.همانگونه که آثار حمل در مادرابراهیم(ع)پنهان بود و مادر موسی(ع)نیز در اوج خفا،به لطف الهی و سکوت قابله،موسی(ع)را حمل نموده بود.
*شباهت ولادت حضرت مهدی (عج)به ولادت حضرت موسی(ع)
در روایاتی که درکتاب"کمال الدین و تمام النعمه"،شیخ صدوق آورده است در بخشی وقتی حکیمه خاتون از غیبت نوزاد چند روزه در خانه حضرت امام حسن عسکری(ع)سوال می نماید،امام به ایشان می فرمایند:((ای عمه او را به آنکسی سپردم که مادر موسی،موسی را به وی سپرد.))و همچنین در روایتی دیگر باز امام در جواب ناراحتی نرجس خاتون(س)از دوری فرزند تازه متولد شده اش می فرمایند:((خاموش باش که بر او،شیرخوردن جز از سینه تو حرام است و به زودی نزد تو باز گردد،همچنان که موسی به مادرش بازگردانیده شد واین قول خدای متعال است که "فرردناه الی امّه کی تقرّ عینها و لاتحزن"(قصص/13))).و چقدر دلنشین است مقایسه این واقعه در قرن سوم هجری با تاریخ انبیاء و فهم و یقین والایی که نرجس خاتون و حکیمه خاتون از این مقایسه در قلوب خویش می یابند.
این دو روایت به صراحت تاکیدی است بر شباهت ولادت حضرت صاحب الامر(عج)به حضرت موسی(ع)که می تواند ما را در باب حکمت این ولادت پنهانی کمک نماید و برایمان مددرسانی باشد،در بررسی تاریخ ولادت موعود آخرالزمان و شبهات مطروحه در باب تولد ایشان.
*نکات کلیدی در شناخت دوران ولادت حضرت مهدی(عج)
برای آشنایی با حکمت ولادت پنهان آن حضرت بهتر است نگاهی تحلیلی به تاریخ دربازه زمانی قرن سوم هجری داشته باشیم.دقت کنیم و تامل در موارد زیر:
1-شهادت امام هادی(ع)در سال 254 در زمان معتز عباسی در سامرا رخ داده و امام عسکری(ع)در 22 سالگی به امامت رسیده است.
2-سامرا به عنوان پایتخت عباسیان،از سال 234 به دستور متوکل عباسی،میزبان اهل بیت(ع)و ابن الرضا بوده که این امر،نبود مگر برای تحت نظر گرفتن کامل اهل بیت(ع)و نظارت دقیق بر روابط آنها و محدود کردن ارتباطات ایشان با جامعه.
3-ولادت امام مهدی(عج)در سال 255،چند روزی پس از مرگ معتزبالله و مصادف با حکمرانی مهتدی بوده و بعد از سال 256 دوران معتمد عباسی آغاز گردیده است.
4-وضعیت عباسیان در این دوران بسیار آسیب پذیر بوده و موالی و ترکان به عنوان تهدیدی اصلی،حکومتشان را هدف گرفته بودند.لیکن این موارد باعث تخفیف در عملکرد عباسیان در قبال اهل بیت(ع)نشده و بلکه کار رفته رفته سخت تر می شد.حضور اجباری امام در سامرا برای نظارت- اجبار امام به حضور در دربار در روزهای دوشنبه و پنجشبه برای کنترل – نظارت جاسوسان بر منزل امام و کنترل شدید رفت و آمد ها از جمله این سخت گیری ها بودند.
5-معتز دستور قتل امام حسن عسکری(ع)را در راه تبعید ایشان به سوی کوفه،به سعید حاجب می دهد.اما سه روز بعد خودش از خلافت عزل و کشته می شود.همین مطلب به خوبی عیان می سازد که بنی العباس به کنترل شدید ائمه نیز رضایت نداده و تنفس امام برایشان گران و سخت می نموده است.
*حکمت ولادت حضرت صاحب الزمان(عج)
این حکمت را بایستی در روایات جستجو کرد تا شایسته ترین و صحیح ترین پاسخ بدست آید.حضرت امام حسن عسکری(ع) آنگاه که عمه مکرمه شان،حضرت حکیمه خاتون(س)نسبت به عدم وجود آثار حمل در نرجس خاتون(س)اظهار تعجب کرده و گزارش آن را خدمت امام یازدهم می برند،حضرت ابامحمد(ع)می فرمایند:((اذا کان وقت الفجر یظهر لک الحبل لان مثلها مثل ام موسی لم یظهر بها الحبل و لم یعلم بها احد الی وقت ولادتها، لان فرعون کان یشق بطون الحبالی فی طلب موسی و هذا نظیر موسی)).در هنگام فجر آثار بارداری برایت نمودار خواهد گردید زیرا مثل او مثل مادر موسی است که آثار بارداری در او ظاهر نگردید و کسی تا وقت ولادتش از آن آگاه نشد،زیرا فرعون در جستجوی موسی،شکم زنان باردار را می شکافت و این نیز نظیر موسی است.
در روایتی که شیخ کلینی در"اصول کافی"در کتاب الحجه، باب مولد الحسن بن علی(ع)آورده است به صراحت به این مطلب اشاره شده است که خلیفه عباسی بعد از شهادت امام حسن عسکری(ع)دستور داد خانه امام را بازرسی کرده و اتاقها را بازدید نمودند و دنبال پسری می گشتند و زنانی که آبستن باشند و چون کنیزانی را می یافتند،توسط مامورات بازرسی می شدند تا آثار حمل دارند یا نه؟ و چون به یکی از کنیزان مشکوک شده بودند،او را تحت نظر چند زن قرار دادند.در ادامه همین روایت آمده است که چون احتمال آبستن بودن آن کنیز مشکوک رد شد،خلیفه وصی بودن مادر امام را که در نزد قاضی ثابت شده بود را همچنان نپذیرفته و تا مدتها در پی یافتن اثری از پسر امام بود.وحال سوال این است اگر امام زمان(عج) توسط عمال خلیفه یافت می شد،چه بلایی سر وجود نازنین آن بزرگوار می آمد؟آیا امکان تداوم حیات آن دردانه عالم وجود داشت؟آیا خلفای عباسی برای تحقق آرزوی خود در نابودی آل الله،اجازه می دادندفرزند وعده داده شده،به تنفس در این عالم تداوم بخشد؟ بی شک که افراد زشت سیرتی همچنان آل امیه و بنی العباس ،برای نابودی دین محمد(ص)از هیچ کاری فروگذار نمی کردند،حتی اگر به بهای شکافتن بطون زنان آل الله می بودو از هیچ خون ریزی ابا نداشتند،هرچند که خون طفلی چند روزه می بود. و گواه این امر،همان کار نمرود و فرعون است که تاریخ آن را برای عبرت اندوزی بیان و اهل بیت(ع) از شباهت کار ایشان با کار خلفای جور بنی العباس سخن گفته اند.
مستدام باد عمر پربرکت آن موعود آخرالزمان و نزدیک باد ظهور و ندای قیام عدالت گسترش.

تولدی شبیه ابراهیم(ع) و موسی(ع)