وب سایت شخصی مهندس جواد عبدل زاده > نسخه قابل چاپ > رجعت به شکر-نخستین گام حماسه اقتصادی

نخستین گام حماسه سازی اقتصادی : رجعت به شکر
" سپاس خداوند را به خاطر نعمتهایی که بخشید – او را شکر به خاطر آنچه الهام نمود –مدح و ثنا شایسته اوست به خاطر نعمتهای فراگیری که از پیش فرستاد – نیکی های تمام که بی سابقه ارزانی نمود – احسانهای کاملی که روا داشت – و آنها بیش از آن است که شمارش شود و والاتر از آن است که جبران گردد و پایندگی اش فراتر از آن است که به اندیشه آید .
آفریدگان را به ستایش فراخواند تا نعمت را برآنان افزون و پایدار سازد و با نثار نعمت فراوان شکر آنان را خواستار شد و با دعوت دوباره بندگان به شکر ، خواسته است نعمت ها را دو چندان نماید." (فراز آغازین خطبه حضرت زهرا(سلام الله علیها) در مسجد النبی)
نو شدن سال وقفه ای است کوتاه برای تصمیم سازی . درنگی برای اندیشیدن و برنامه ریزی . فرصتی برای تورق کتاب تجربه و درس اندوزی برای آینده ی پیش رو. نو شدن بهار و شکوفایی شکوفه هایی که از همان درخت سال و سالهای گذشته رخ مینمایند، ولی با رنگ و بویی متفاوت به عنوان نطفه میوه ها و ثمره های جدید، حیات را معنا میبخشد.
بهاری نو برای تازه شدن و اخذ تصمیم هایی متناسب و به بارنشستن ثمره هایی مطلوب تر را شروع کرده و در روزهای آغازینش تنفس می نماییم . روزهایی که با خزان شکوفه بی همتای خلقت متقارن بوده و میتواند بهانه ای باشد تا راز جاودانگی را درس آموز باشیم .
سال گذشته را در حالیکه امیدوار به تولید بودیم و حمایت ، به سختی و مشقت بسیار پشت سرگذاشتیم. همه میدانند و همه وجدان نمودیم که مشکلات اقتصادی ناشی از تورم،بسیاری از لبخند ها را به تلخند بدل کرده و فاصله داشته ها و خواسته ها را با سرعتی عجیب افزایش داد . سالی که گذشت امید به پایانش ، نه از جهت تقویمی ، بلکه از جهت سرمای از تابستان شروع شده اش ، روحهایمان را بسیار بیشتر از جسممان آزرد و کرد آنچه را نباید میکرد.
ازنگاهی همه مقصر بودند غیر از خودمان و شاید این تصوری غیر واقعی نباشد . اما پنهان ساز ضعف ما در آینده نگری و تحمل شرایط سخت نیز نیست . آنهایی که بایستی چاره ای میکردند، نکردند و ما نیز بیچاره ماندیم به امیدچاره سازی که شاید چاره ای نماید. امیدی که تحققش را هیچگاه شاهد نگشتیم.
حال که مقرر است برخلاف سال گذشته ،خود به عرصه آمده و حماسه ساز گردیم ، شاید بد نباشد نخستین گام حماسه سازی در عرصه اقتصادی را از دردانه یگانه هستی حضرت صدیقه (س) پندآموز گردیم به امید آنکه چاره ای نو باشدبرای سالی نو .
خطبه معروف حضرت در مسجد النبی که به خطبه فدکیه معروف میباشد، زمانی ایراد گردید که غصب اموال حضرت رخ داده و شرایط سخت اجتماعی و اقتصادی برخاندان پیامبر خاتم(ص) تحمیل گشته بود . حضرت با حضور در مسجد فریاد دادخواهی از ظالمین و غریو اعتراض بر ساکتین سرداده و حق خویش را از غاصبین طلب نمود . خطبه ای که فراز به فراز آن درسهایی است برای تحقق جامعه اسلامی حقیقی مورد رضایت خدا و رسول . درسهایی برای مردمان دل مرده آنروز و مردمان سراسر دوران ها .
اگر فراز آغازین خطبه را مرور نماییم کلیدی برای قفل وضعیت امروزمان خواهیم یافت که میتواند بدل به تصمیم و سرمشقی مهم در عرصه حماسه اقتصادی تک تک افراد جامعه قلمداد گردد. و آن کلید چیزی نیست جز شکر نعمتهای الهی .
حضرت صدیقه طاهره(س) با علم متصل به وحی خویش نعمتهای الهی را به زیبایی به صفاتی مزین نموده و یادآور دلهای غافل میگردند . نعمتها و نیکی هایی که فراگیرند و کامل . خارج از حد شمارند و غیرقابل جبران . احسانهایی غیر قابل درک انسان . نیکی و خیراتی که نیازمند مقدمه نبوده و از ابتدا زندگی مان را در برگرفته است . نعمتهایی که مخصوص قشرخاصی نبوده و همه مخلوقین الهی را شامل میشود .
فراگیری نعمتها و کامل بودن آن نکته ای است نیازمند تامل بسیار برای همه آنهایی که چشمانشان به حقایق را بسته و آنقدر غرق نعمت گشته اند، که دیدگانشان توان دیدن نداشته و اندیشه شان بود را نبود میشمارد . آنچه مسلم است چشم نعمت بین و زبان وصف کننده آن در جامعه امروز بشری متاسفانه کاهش شدیدی داشته و کمییایی شده دست نایافتنی . وفور نعمت و عدم شناخت جوانب گوناگون آن ثمره ی زندگی بشری امروز است که متاسفانه باعث غفلت شده و ناشکری و ناسپاسی را حاصل آورده است .
برای حماسه سازی در سال جدید بهتر است چشم خویش برنعم الهی را نزدیک بین نموده و ازدم و بازدم تا همه نعم مادی ظاهری را به شماره آوریم ،که کاریست ناممکن، ولیکن در حد وسع لازم .
بهتر است چشم دل خویش را درون بین نموده و نعم باطنی و خفیه الهی که خویش قادر به تشخیص آنیم را محاسبه نماییم، که حساب عمرمان در دست باشد و لطف الهی شامل حیاتمان دریاد .
نعمتهای الهی کامل است و نقصانی در آن نیست . نعمتهایی که فراگیر به همه مخلوقات عطاشده است . نعمتهایی که جبرانش ناممکن است و خالق هستی مقابلی برای آن نطلبیده. نیکی هایی که بسیاری از آنها غیرقابل درک انسان هستند تا چه رسد به جبران آنها .
انتقاد وارده به جامعه غرق در نعمت ، عدم درک همین مغروق بودن است . همانند ماهیان که تا از آب بیرون نیافتند، از حضورش غافلند و قدرنشناس آب.
جامعه ای که قصد حماسه سازی را دارد بایستی نخست معرفت خویش را کسب نموده و به داشته هایش عارف باشد ، آنگاه در جهت کمال و رفع نواقص قدم بردارد .
بعد از کسب شناخت همیشه موقع عمل است و عارف و عالم بایستی عامل باشد، تا علمش ثمر دهد .
حضرت زهرا (س) وقتی از نعم الهی یاد مینماید ، انسان را به سوی نشاندار کردن خویش برای کسب نعم بیشتر رهنما میگردد . ایشان میفرمایند: روش ازدیاد نعمتهای الهی و پایداری آنها ،پایداری که فراتر از اندیشه نیز باشد، ستایش و حمد الهی است و این سنتی از جانب باری تعالی است برای دوام و ازدیاد نعمت ، که حمد الهی نعمت را افزون و فزونی نعمت شکر را لازم می آورد .
جامعه مومن به خدا در مقابل نعم الهی پیشانی بندگی برخاک ساییده و بارش نعمتهای الهی و وفور آن را با شکر سپاسگذار است . که شکر نعمت نعمتت افزون کند .
جامعه خواستار رشد اقتصادی و حماسه سازی که یادگار و الگویی باشد برای آیندگان و سرمشقی برای دیگران ، بایستی مبدا نعم را شناخته و بعد از شناخت رابطه ای دوسویه با آن مبدا برقرارسازد . رابطه ای که از وظایف جامعه است با نشان عبودیت و بندگی . حمدالهی جامعه را همه زمان متوجه مبدا نگه داشته و نشاندار نعمتهای افزون تر مینماید و نعمت بیشتر ، حمد افزون تر و شکر آنها را طلب می نماید .
جامعه حماسه ساز جامعه ای شاکر داشته هاست، شکری که از علم و ایمان سازنده اش نشات میگیرد .
جامعه ای که توجهش به مبدا نه محدود به عرصه مشکلات ،که در عرصه دارایی هاست . همیشه خالق را به یادداشته و همیشه ذاکر است . آری جامعه حماسه ساز ، داشته ها را شاکر است و نداشته ها را خواستار .
شکر حلقه ای گم شده از زنجیر اتصال خالق و مخلوق در زمان حال، که گاهی فقط هنگام درک شدائد و رهایی از آن از دل برون جسته و خلق را به یاد خالق مهربانش می اندازد . و حیف که این حال بسیار کم پیداست .
شکر کلیدی است که جامعه از فشردن آن برای بهره گیری از رحمت خاص الهی در اکثر اوقات غفلت نموده و خود را به مصائب گرفتار میسازد .
رجعتی باید به سمت شکر . به سوی شاکر بودن . به سوی قدردانی داشته ها . که " سیجزی الله الشاکرین" (سوره آل عمران- آیه 144)و به فرموده حضرت زهرا (س) خدای رحمان و رحیم همه شاکرین را به سوی شکر مجدد دعوت می نماید تا باردیگر نعمت را دو برابر برآنها فرود آورد .
شاید شکر کلید رشد باشد که قفل بسته امروز ما را بازنماید ، اگر دوباره رجعتی به سویش داشته باشیم .
برای حماسه سازی در عرصه اقتصادی جامعه باید عالم به داشته ها و الطاف الهی گردد . باید شاکر رحمتها و نیکی های خداوند باشد . و بایستی شکر مجدد و مکرر نماید تا نعمتش پایدار و افزون و افزون تر گردد . "لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم ان عذابی لشدید" (سوره ابراهیم- آیه7).
رجعت به شکر بر جامعه غفلت زده ما امری است لازم . برتک تک مایی که با حماسه آفرینی قصد حل مشکلات و رفع موانع را داریم . و حمد و سپاس خدایی را که نعمت تغییر و رشد را به ما ارزانی داشت تا با تغییر در خویشتن باعث تحول در جامعه خویش گردیم .